Kliknij tutaj --> 🐿️ ile trwa pobyt w szpitalu psychiatrycznym po próbie samobójczej

Fala komentarzy po informacji o hospitalizacji Piotra Wawrzyka. W piątek po południu radio RMF FM poinformowało, że były wiceminister MSZ Piotr Wawrzyk trafił do szpitala po próbie samobójczej. Jak podała rozgłośnia, polityk został zawieziony karetką do szpitala ze swojego mieszkania po północy. Jego stan ma być bardzo poważny Comment Faire Des Rencontres Sur Internet Gratuitement. czy pacjent po nieudanej próbie samobójczej i zgodzie na leczenie w szpitalu psychiatrycznym, może wypisać się z niego na własne żądanie? KOBIETA, 44 LAT ponad rok temu Psychiatria Leczenie psychiatryczne Kiedy należy zgłosić się do psychiatry? Depresja bardzo utrudnia funkcjonowanie osoby w środowisku zawodowym, społecznym i prywatnym. Trzeba wiedzieć, kiedy jest moment na zgłoszenie się do specjalisty. O tym opowiada lekarz Zofia Antosik. Prof. dr hab. n. med. Iwona Małgorzata Kłoszewska Psychiatra, Łódź 85 poziom zaufania To zależy od jego stanu zdrowia. Próba samobójcza nie oznacza, że człowiek wymaga długiej hospitalizacji. Wszystko zależy od kontekstu. 0 redakcja abczdrowie Odpowiedź udzielona automatycznie Nasi lekarze odpowiedzieli już na kilka podobnych pytań innych znajdziesz do nich odnośniki: Intensywna terapia po nieudanej próbie samobójczej – odpowiada Lek. Renata Ĺawniczek-KamiĹska Ile minimum powinien trwać pobyt w szpitalu osoby po nieudanej próbie samobójczej? – odpowiada Mgr Patrycja Stajer Co ma robić rodzina po próbie samobójczej bliskiej osoby? – odpowiada Agnieszka Jamroży Ile mniej więcej trwa pobyt w szpitalu psychiatrycznym po próbie samobójczej? – odpowiada Mgr Adam Kowalewski Kiedy można zastosować przymusowe leczenie psychiatryczne? – odpowiada Lek. Wiesław Łuczkowski Leczenie psychiatryczne po próbie samobójczej – odpowiada Prof. dr hab. n. med. Iwona Małgorzata Kłoszewska Działania prawne po próbie samobójczej – odpowiada Mgr Patrycja Stajer Jak przebiega leczenie osoby po próbie samobójczej? – odpowiada Lek. Paweł Szadkowski Myśli samobójcze a leczenie w zakładzie zamkniętym – odpowiada Mgr Bożena Waluś Czy warto zabierać córkę ze szpitala psychiatrycznego? – odpowiada Mgr Bożena Waluś artykuły Jak leczyć depresję? Rozpoczęcie leczenia depresji to dla chorego może Problemy polskiej psychiatrii. Wspomnienia ze szpitala psychiatrycznego Zaburzenia psychiczne i emocjonalne dotykają coraz Hospitalizacja w depresji Depresja przybiera różne oblicza u chorych. Dotycz Dobrze, że zauważasz, że jednak nie wszystko jest do końca tak jak być powinno, jesli widzisz, że brat się zmienił i że mówi to co inni chca od niego usłyszeć, możliwe, że mówi to dlatego, aby wrócić do domu miec chwile spokoju, żeby każdy uwierzył, że wszystko jest w porządku, a on w tym czasie może obmyśleć drugie podejście do próby samobójczej. Twój brat potrzebuje porady psychiatry, jeśli myślisz, że naprawde mógłby chcieć spróbowac raz jeszcze odebrac sobie życie, powinnas powiedziec o tym lekarzowi, u którego leczył się po wcześniejszym wypadku, może warto by było zatrzymac go w szpitalu na jakąś obserwację i upewnić się czy to co mówi jest szczere czy faktycznie mówi to, co inni chcieliby od niego usłyszec i czego od niego oczekują. Myślę, że dobrze by było jakbyście porozmawiali z psychiatrą brata i zapewnili mu pobyt w szpitalu. Spotykajcie się z nim jak najczesciej wspierajcie go, on musi wiedziec, że przy nim jesteście, że akceptujecie go nie wyśmiewacie, że chcecie mu pomóc, że jesteście po jego stronie, że mu pomożecie, że może Wam zaufać. Tylko na poczatku na pewno moze byc nie ufny wiec dlatego warto by sie bylo zapytał(a) o 15:57 Pobyt w szpitalu psychiatrycznym po próbie samobójczej Jestem po drugiej próbie samobójczej. I dopiero za drugim razem trafiłam do szpitala psychiatrycznego. Chce tylko zaznaczyć, że leczylam się już wcześniej psychiatrycznie ale na NFZ i niestety każdy wie jak to wygląda. Wizyty raz w miesiącu i to takie które trwały max 30 minut. Zostałam przewieziona z wojewódzkiego szpitala po płukaniu żołądku do szpitala psychiatrycznego w innym mieście. Zrobiono to za moją zgodą ponieważ powiedzieli mi, że jeśli się nie zgodzę to będą musieli zadzwonić na policję więc musiałam się zgodzić. Jestem tutaj 8 dzień. Czytałam, że mam prawo do wypisu na własne żądanie a lekarz nie może mi tego zabronić. Usłyszałam, że jestem na 10 dniowej obserwacji. Gdy dwa dni temu na wizycie lekarskiej powiedziałam, że chce się wypisać na żądanie ponieważ jestem pełnoletnia i mam do tego prawo, uslyszalam, że nie mogę i jeśli będę nadal nalegać będą musieli mnie zatrzymać siłą i zastraszyli, że przez to będę musiała siedzieć jeszcze dłużej. Na ten moment wiem, że podejrzewają u mnie zaburzenia osobowości. Ogólnie jestem bardzo spokojna, nie sprawiam problemów, robię wszystko co sobie szpitalny personel zażyczy. Co mogę zrobić w takiej sytuacji? We wtorek mija 10 dni jak tu jestem. Czy lekarze mogą przedłużyć mój pobyt tutaj jeśli moje zachowanie jest wzorowe, leki dobrze na mnie działają a ja mówię w prost, że chce się poprawić, nie chcę już nigdy popełnić znowu próby samobójczej i że chce pójść do prywatnego psychiatry i tam kontynuować leczenie które będzie porządne? Odpowiedzi Dobrzę cię kochana rozumiem Vietnas odpowiedział(a) o 16:07 Może naprawdę lepiej trochę tam zostać aby potem nie wyszły jakieś powikłania . to tylko moje zdanie Niestety jeśli lekarz uzna, że występuje zagrożenie życia (tendencje samobójcze do takich się zaliczają), to może nie zezwolić pełnoletniemu pacjentowi na wypis na własne żądanie, sama zresztą raz miałam podobnie. Jeśli lekarze zechcą przedłużyć Twój pobyt, to najczęściej robią to, jeśli konieczne będzie upewnienie się co do diagnozy. Tak czy siak jak po okresie obserwacji nie wykazujesz objawów chorobowych, to powinnaś mieć prawo do wypisu. A może poproś kogoś ze swojej rodziny o rozmowę z Twoim lekarzem, może niech zadeklaruje, że zostaniesz wypisana pod jego opiekę. Uważasz, że znasz lepszą odpowiedź? lub Najlepsza odpowiedź blocked odpowiedział(a) o 17:52: W tym przypadku większym problemem jest anoreksja. Będę brutalna, ale leczenie szpitalne jest bardzo kosztowne, miejsc jest mało i dąży się do tego, żeby pacjent przebywał w szpitalu jak najkrócej. W przypadku dorosłych Fundusz płaci bez gadania za trzy miesiące pobytu, potem zaczynają się schody. Pacjenta trzeba szybko doprowadzic do stanu, w którym przestanie byc niebezpieczny dla siebie i otoczenia i możliwe będzie dalsze leczenie w warunkach domowych i w poradni zdrowia psychicznego w miejscu zamieszkania albo w najbliższej okolicy. Jeśli dobrze pamiętam, w przypadku dzieci nie ma takich ograniczeń, ale też dąży się do tego, żeby pobyt w szpitalu był jak najkrótszy. Leczenie anoreksji jest ciężkie i długotrwałe. Podczas hospitalizacji przede wszystkim chodzi o zapewnienie bezpieczeństwa, w przypadku anorektyczek o odkarmienie do momentu, gdy stan zdrowia nie będzie stanowił zagrożenia dla życia, leczenie ewentualnych powikłań choroby, i przede wszystkim, postawienie rozpoznania - anoreksja jest złożoną chorobą, niejedzenie i chudnięcie to tylko najbardziej widoczne objawy, centrum problemów jest w głowie - i zaplanowanie terapii. Obserwacja to minimum dwa tygodnie, częściej miesiąc. Jeśli stan pacjentki i jej sytuacja życiowa są bardzo złe, leczenie przeciąga się. Czasami jest tak, że w miejscu zamieszkania nie ma dostępu do lekarza i terapeuty i szpital jest jedynym miejscem, gdzie terapia może się odbywac. Wtedy zatrzymuje się pacjenta dłużej. W przypadku dzieci często ważne jest to, by odizolować je od środowiska domu rodzinnego albo kolegów, bo ma na nie bardzo zły wpływ i szkodzi terapii. Wtedy też pobyt jest odpowiednio dłuższy. Ale myślę, że jeden pobyt to około dwóch miesięcy. Odpowiedzi blocked odpowiedział(a) o 18:12 Nie mozna tego stwierdzić to zależy w jakim stopniu jest sie chorym i raczej do kiedy przejdzie ! poluś odpowiedział(a) o 21:03 rok napewno a mogą ją czymać do 18 roku zycia a po 18 roku zycia osoba ta moze sie sama wypisać jesli bedzie chciala . chyba ze by zagrazala otoczeniu lub sb to nie prędko ją wypuszczą ale tak maks 3 lata . ale nie sadzie zeby tak długo ją trzymali . blocked odpowiedział(a) o 22:38 Dość długo. Może to nawet potrwać rok, może dwa lata, trudno stwierdzić. Wszystko zależy od stanu psychiki, terapeuty i tego jak dalej potoczy się życie danej osoby. szafagra odpowiedział(a) o 09:35 Nie ma określonego czasu na leczenie, bo to byłoby bezsensu. Jeden potrzebuje terapii półrocznej, inny zaś pięcioletniej. Czas trwania leczenia warunkuje stan zdrowia, samopoczucia osoby że najdłużej w szpitalu można być 3 miesiące. nie mam anoreksji ale wiem ile miesięcy bardzo długo... zależy to od miliona rzeczy lekarza diagnozy itd anoreksja jest też dużym problemem który wydłuża wszystko.. anoreksje sie długo leczy ale toi czlowiek musi siebie zaakceptowac chodz cos musialo ta osobe spotkac skoro tak sie z dolowalo i doprowadzilo do samozniszcenia trzeba tej osobie pomoc leczenie swoja droga a poznanie powodu druga ta osoba zwierzy sie zaufanej osobie i psycholog moze nie poznac prawdy Uważasz, że ktoś się myli? lub W styczniu tego roku zachorowałam na depresję. Minęły dwa miesiące, zanim zdecydowałam się zwrócić po profesjonalną pomoc. Bałam się. W Łodzi krążą o szpitalu J. Babińskiego plotki, że to miejsce dla głupich, że z niego się nie wychodzi, że można trafić z niego bez własnej zgody w jeszcze gorsze miejsce. Z kolej przyjmowane proszki ogłupiają i uzależniają. To wszystko okazało się nieprawdą. Zachorowałam w styczniu, jednak nie od razu dałam się przekonać do szpitala. Moja rodzina zachowała się rozsądnie. Po prostu przy pełnej akceptacji decyzję pozostawili mnie samej. Do szpitala trafiłam w nocy z 12 na 13 marca tego roku. Wiedziałam już, że chcę się poddać terapii. Andżelika, moja koleżanka, dała mi odczuć, że zaakceptuje moją chorobę. To przekonało mnie do leczenia. Z kolej Joanna wezwała pogotowie, które mnie tam zabrało. Kiedy byłam w szpitalu, pomogła mi się pozbierać. Kiedy trafiłam na oddział kobiecy A, wtedy pojawił się strach „Co będzie ze mną, jeśli z tej choroby nie wyjdę”? Czułam się bardzo źle. Myślałam, że będę wywieziona gdzieś bez mojej zgody. Lekarze dość długo mi tłumaczyli, że tak się nie stanie. Przeszkadzało mi też całkowite zamknięcie oddziału obserwacyjnego. To wszystko się zmieniło kiedy po dwóch tygodniach leżenia na dole zostałam przeniesiona na górę. A to znaczna zmiana. Nie czuje się tam tak atmosfery szpitala. Wielu pacjentów z dołu chce się tam przenieść. W części pobytowej są tylko pacjentki rokujące wyzdrowieniem. Dlatego nie ma możliwości przebywania z chorymi krzyczącymi, czy niebezpiecznymi. Na pierwszym piętrze są kwiaty w oknach. Firanki. W pokojach zamiast szpitalnych łóżek tapczany przykryte kolorowymi kocami. Szafy. Na korytarzu zamiast łóżek stoliki z zielonymi krzesłami. Obchód lekarski raz na dwa dni. Pielęgniarki przychodzą jedynie na podawanie leków. Dyskretnie oraz intymnie. Dużo mi pomogła zmiana pokoju związana z odwszawianiem. Zarażonych chorych umieszczono w jednej izbie. Tak poznałam fantastyczne kobiety, które pokazały mi, że można, nawet w warunkach szpitalnych, świetnie o siebie zadbać. A trzeba! Pacjentki na górze muszą być ubrane, brać codziennie udział w gimnastyce oraz innych zajęciach terapeutycznych. W świetlicy wijemy przepiękne koszyki z gazety, malujemy na szkle, robimy na drutach i na szydełku. Dzieł mógłby nam pozazdrościć niejeden zawodowy artysta! Mamy fajne warsztaty psychologiczne czy kulinarne, które prowadzą młodzi, energiczni ludzie. W piątki jest muzykoterapia. Chodzimy też na ciekawe prelekcje do szpitalnej biblioteki czy świetlicy. Chętnie czytamy książki, które w szpitalu pozbawionym dostępu do Internetu są wstępem do innego świata. Byliśmy na koncercie rockowym! Dostajemy przepustki. Codziennie również spacerujemy po przepięknym parku i lesie okalającym szpital. I tak nam upływa tydzień. Wyszłam 20 maja, a tydzień później rozpoczęłam codzienną terapię na oddziale dziennym. Dojeżdżam z domu. Okazuje się, że zamknięcie to nie jedyna forma leczenia szpitalnego. Zaletą oddziału dziennego jest właśnie możliwość połączenia terapii szpitalnej z przebywaniem przez większą część doby w środowisku rodzinnym. Jest to ważne zwłaszcza dla osób, które tak jak ja z początku, źle znoszą szpital całodobowy. Nie bez znaczenia jest także aspekt ekonomiczny-oddziały całodobowe wymagają mniejszych nakładów niż całodobowe. Oddział dzienny na ul. Aleksandrowskiej w Łodzi jest koedukacyjny i ma charakter terapeutyczno-readaptacyjny. Bierzemy udział w terapii zajęciowej, chodzimy do kina, muzeum i na spacery. Ja najbardziej lubię zebrania naszej społeczności i obchody lekarskie, kiedy to chwalimy się tym, co nas dobrego spotkało. Zrozumiałam, że nawet w szpitalu psychiatrycznym można się dobrze bawić, poznając fantastycznych ludzi!